Geneza

Ewolucja karate tradycyjnego zakończyła się około 1930 roku na terenie Japonii. Podstawowe techniki wzięły swój początek z "to-de",

sztuki walki bez użycia broni, która rozwinęła się na japońskiej wyspie Okinawa, gdy ówczesne władze zabroniły ludności posiadania

jakiejkolwiek broni. Okinawskie to-de oparte było na chińskiej sztuce walki, znanej jako chuan fa. Korzenie chuan fa sięgają ponad tysiąc

lat wstecz. Ogólnie uważa się, iż największy wpływ na rozwój okinawskiego to-de miała odmiana chuan fa zwana nan pei chun, która

kwitła w chińskiej prowincji Fukien. Rezultatem uzupełnienia filozofii sztuk wojennych o podstawowe techniki to-de stało się karate

tradycyjne. Nastąpiło to około roku 1600, kiedy rozmaite japońskie sztuki walki zlały się w jedno, zarówno pod względem techniki jak

filozofii. Właśnie owo stopienie się sztuk walki w jeden system sztuk wojennych zadecydowało o powstaniu budo. Razem zaś z budo

narodziła się potrzeba ustawicznego poszukiwania najwyższej doskonałości człowieka. W obrębie karate tradycyjnego istnieje wiele tak

zwanych stylów (systemów szkół). Jednakże dzielą się one na dwie zasadnicze grupy: shuri te (włącznie z tomari te) oraz naha te. 

Shuri te rozwinęło się w okręgu Okinawy zwanym Shuri (obecnie wchodzącym w skład miasta Naha). Shuri te opierało się na chińskiej

chuan fa z roku 1400. Zostało następnie rozwinięte w sobie tylko właściwy sposób w geograficzno - politycznych warunkach Okinawy.

Naha te wywodzi się wprost od nan pei chun z lat dziewięćdziesiątych XIX wieku. Zostało sprowadzone do okinawskiego okręgu Naha bezpośrednio z chińskiego Fukien.

 

Czym jest karate tradycyjne?

Pod koniec lat pięćdziesiątych, ogólnoświatowe zainteresowanie karate skłoniło wiele krajów do zapraszania instruktorów z Japonii.

W związku z tym, że liczba japońskich instruktorów była ograniczona, wiele rejonów świata rozwinęło swoje własne formy "nowego

karate". W powszechnej świadomości oryginalne karate uprawiane w Japonii stało się znane jako karate tradycyjne, podczas gdy

późniejsze odmiany, rozwinięte w różnych częściach świata, stały się znane jako "nowe karate". Karate tradycyjne, jako sztuka

samoobrony, rozwijało się w Japonii przez wiele lat. Jego podstawa techniczna jest oparta na okinawskiej zasadzie to-de, która z kolei

opiera się na chonfa - chińskiej sztuce walki będącej formą samoobrony bez użycia broni. Podstawą filozoficzną karate tradycyjnego

jest japońskie budo, które jest wspólne dla wielu japońskich sztuk walki. Ostatecznie, karate tradycyjne powstało w wyniku połączenia

okinawskich form walki i japońskiej filozofii budo. Głównym pojęciem w strukturze technicznej karate tradycyjnego jest todome waza,

czyli cios kończący, gdzie pojedyncza technika całkowicie unieszkodliwia przeciwnika. Ta wysoka sprawność techniczna czyni z karate

tradycyjnego wielką sztukę. Karate tradycyjne daje najwyższej jakości korzyści fizyczne, ponieważ trening obejmuje dynamiczne użycie

całego ciała. Karate tradycyjne nie tylko dąży do rozwoju całej osoby, ale także ma korzystne działanie na stan umysłu i emocji,

zapewniając całkowitą równowagę i stabilne emocje. Ostatecznym celem treningu w karate tradycyjnym nie jest tylko osiągnięcie

perfekcji w sztuce walki, ale raczej całkowity rozwój ludzkiego charakteru tam, gdzie walka nie jest już potrzebna. W 1993 r., na 101

posiedzeniu Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (Walne Zgromadzenie) ustalono, że karate tradycyjne to ta dyscyplina, która jest

uprawiana przez ITKF i podlega jego przepisom. W tym momencie "karate tradycyjne" zostało odróżnione od innych dyscyplin "karate".

W związku z tym, tylko ta forma karate, która jest uprawiana i zarządzana przez zasady i przepisy ITKF, jest jedynym oficjalnie uznanym

"karate tradycyjnym". Podobnie jest z pływaniem; MKOl uznał, w odróżnieniu od ogólnych form pływania, pływanie uprawiane zgodnie

z międzynarodowymi przepisami o pływaniu. "Przepisy Sędziowskie ITKF" są oparte na shiai z japońskiego budo. Shiai oznacza dokładnie

"wzajemne sprawdzanie", co oznacza, że dwie osoby współzawodniczą ze sobą w celu wzajemnego rozwoju swoich umiejętności, a nie

tylko, aby przekonać się, kto zwycięży. WZAJEMNY SZACUNEK jest podstawową zasadą współzawodnictwa w karate tradycyjnym.

Techniczny rozwój następuje poprzez ciągły trening w dojo (sala gimnastyczna sztuk walki) zgodny z zasadami "karate tradycyjnego",

które później są stosowane w czasie współzawodnictwa.

 

Konkurencje w karate tradycyjnym:

Kumite (wolny sparing) indywidualne mężczyzn i kobiet, drużynowe mężczyzn

Ko-go kumite (naprzemienne/alternatywne kumite) indywidualne mężczyzn i kobiet

Kata (formy) indywidualne i drużynowe, kobiet i mężczyzn

En-bu (demonstracja techniki atak - obrona) mężczyzna/kobieta i mężczyzna/mężczyzna

Fuku-go (dwubój złożony z kumite i kitei) mężczyzn i kobiet


źródło: Materiały ITKF